Van maatje tot klushulp en van chauffeur tot voorlezer: er zijn in Veldhoven circa 250 vrijwilligers actief voor Cordaad Welzijn. In de serie ‘Verhalen’ ontdek je wat zij precies doen en wat dit werk voor hen betekent. De agenda van Jolanda (58) is aardig gevuld met haar vrijwilligerswerk. Ze is maatje voor vier hulpvragers en maakt samen met hen van alles mee.

‘Ik ben zo blij dat ik de stap heb gezet om me aan te melden als vrijwilliger. Meedraaien op de reguliere werkvloer lukte door fysieke klachten een aantal jaar geleden helaas niet meer en mijn wereld werd steeds kleiner. Ik zag al langer de oproepjes voor nieuwe vrijwilligers in de krant staan en twijfelde steeds om de stap te zetten. Toen dacht ik, ik kan wel luisteren en koffie drinken en met de aanmoediging van mijn man heb ik me uiteindelijk aangemeld.

Toen ik van Cordaad Welzijn de contactgegevens van mijn eerste hulpvrager (88) doorkreeg vond ik het spannend om te bellen. Dat bleek onterecht, want we kletsten zo een eind weg en ook het eerste bezoekje verliep erg soepel. Ik kan wel zeggen dat deze hulpvrager een soort tweede moeder is geworden. Ons contact loopt zo soepel en we zien elkaar wekelijks, ik doe dan ook meteen boodschappen voor haar. Deze mevrouw promoot Cordaad Welzijn zelfs bij bekenden van haar die ook op leeftijd zijn, ze geeft dan met klem aan dat een maatje zo’n verschil kan maken en ze iedereen ‘een Jolanda’ gunt.

Met mijn tweede hulpvrager (89) is het nooit de vraag wat we gaan doen (biljarten), hooguit de locatie. Doordat ik recent verhuisd ben woon ik een stuk dichterbij deze hulpvrager en kunnen we kiezen of we de biljartballen in zijn of mijn huis laten rollen. Overigens moet ik wel lachen als ik aan onze eerste kennismaking terugdenk. Ik was wat nerveus omdat het een oudere heer betrof en ik niet zeker wist of we wel genoeg gespreksstof hadden. Uit nervositeit heb ik de tijd volledig volgekletst en dat realiseerde ik me tijdens het afscheid nemen pas. Gelukkig opende deze heer de voordeur en nam afscheid met de woorden ‘Hopelijk kom je volgende week weer?’

Met mijn derde hulpvrager (93) spreek ik ook wekelijks af. We drinken samen koffie en kletsen over van alles en nog wat. Het contact met mijn vierde hulpvrager (88) is er op het moment dat ze spontane hulp nodig heeft, zoals bijvoorbeeld een afspraak bij de huisarts en ze heeft vervoer nodig. En dat werkt ook prima voor mij, we kijken per contactmoment hoe ik haar het beste kan helpen.

Centraal bij al mijn hulpvragers staat het sociale contactmoment, elkaar zien en gezelschap houden. Ik ben nu maatje van vier hulpvragers en dat vind ik ook genoeg zo. Graag geef ik net wat extra aandacht als een van hen het nodig heeft en zo wil ik het ook blijven doen. En zeg nou eerlijk, als iemand tijdens het afscheid zegt ‘als jij komt is het altijd feest’, daar word je zelf toch ook ontzettend blij van?’